පැතුම් මල් කිනිත්තේ
තනි වුනු පුංචි කැකුලක්
බලා හිඳ දොරකොඩ
නිදා වැටුනාලු මහ රෑ
දොර පියන් ඇරෙද්දී
ඇගෙ නෝක්කඩු වදන්....
නොකර කිසි සද්දයක්
හෙමින් ඇඳ වෙතට ගොස්
බලමි ඒ සුපුන් සඳ
ඇදේ බබලන අයුරු
ලංවී සෙමින්
අසමි හුරතල් වදන්
ඇසෙන නෑසෙන ලෙසින්...
රෑ උනේ ඇයි? අහන්නෑ
මහන්සි ද? අහන්නෑ
ගෙනා දේ සොයන්නෑ
ඔහුට ඉන් කමක් නෑ
නෑ ඒ මුකුත් නෑ
පුතුගෙ වරදක් නෑ
සිනා සුනි යාන්තම්
තාත්තා හීනෙන් ඇවිත්.....
No comments:
Post a Comment