විඩාබර දිනෙයක
පාඩුවේ සිටින විට
දුම්රිය පොළේ
ටවුම්බද සුලග වුව සීතල
දවාලිය මා ගත පුරා....
ඇති කමක් නැති ජීවිතේ
කිසිදා නොපිරෙනා
පුරවා ලිය යුතු බැව්
අවබෝදයෙන්....
අහම්බෙන් මෙන් දැනී
මා සිත
ඉපිල ගිය රග....
සැබෑවකි
මේ ලොව සැවොම
ඇති කමක් නැත්තෙන්
පෙළෙති...
ඉදින් මා ද තැවීම
පොදු දහමක් මැයි
සපත වීමම අවබෝධයයි...
වහා නැග දුම්රියට ආ
දහසකුත් ප්රශ්නයෙන් මිරිකෙන,
පිච්චෙන, දැවෙන,
දා දිය ම ජීවන සුවඳ කරගත්
මිනිසුන් අතරින්
තෙරපී විසිවුනි
යා යුතු මගට...
ඇවිද යමි අඩඳුරේ
ගුරැපාර දිග
දහසක් දෙනා ගිය
දුහුවිලි ගල් බොරළු
වල ගොඩැලි මැදින්
අඳුරෙන් එලියවූ
කහ පැහැ වීති ලාම්පුව
යන්තමින් එලිය දුන් මාවතේ
මග කියන තරු එළිය සේ දුටිමි
පොට වැරදිච්ච වවුලෙක්
එල්ලී සිටිනු
විදුලි රැහැනක.
No comments:
Post a Comment